نحوه خانه تکانی اتاقکودک
هفت نکته طلایی برای خانه تکانی اتاقکودک
از دید کودک ببینید
برای مرتب کردن اتاق کودک بخصوص اگر هنوز به سنین مدرسه نرسیده بهتر است اول طوری بنشینید که بتوانید اتاق را از دید او ببینید. اتاق را باید طوری مرتب کنید که کودک شما بتواند از وسایلش استفاده کند و در ضمن برای دسترسی به یک وسیله مجبور نشود همه چیز را به هم بریزد. بنابر این سعی کنید از فضاها و مبلمان اتاق به گونهای استفاده کنید که کودک راحت باشد.
معمولا ما در چیدمان اتاق و انتخاب مبلمان اتاق کودک بیشتر از نیاز کودک به زیبایی دکوراسیون اهمیت میدهیم و این باعث میشود که خیلی زود از نحوه برخورد کودک با اتاق مرتبش دلخور شویم. کشوهای سفت و بزرگ برای دستان کوچک فرزندمان ساخته نشدهاند و کودک به سختی میتواند آنها را باز و بسته کند.
به همین علت پس از چند بار باز و بسته کردن آن خسته شده و از خیر گذاشتن وسایلش در آن میگذرد. درهای تاشوی کمد وقتی که از پایین فشار داده شوند معمولا از جا در میروند و میلههای بلند برای آویزان کردن چوب لباسی؛ وقتی که دست کودک به آن نمیرسد، مناسب نیستند.
همچنین جعبههای اسباب بازی بزرگ که تودهای از اسباب بازیهای ریز و درهم در آن ریخته شده به درد کودک نمیخورند.
برای مرتب کردن و چیدن اتاق فرزندتان سعی کنید همه چیز را متناسب با سن و قد او تهیه کنید. برای کودکان کوچکتر میتوانید از کمدها و طبقات بدون در استفاده کنید و میلههای لباس را طوری نصب کنید که دست کودک به آن برسد. البته لازم است چوب لباسیهایش هم اندازه کودک باشد
تا او بتواند لباس را روی آن قرار دهد. برای اسباب بازیها از جعبههای باز بدون در در سطح زمین استفاده کنید. برای لباسهای زیر و جورابها میتوانیداز سبدهای پلاستیکی بدون در استفاده کنید. سعی کنید تا حد امکان همه چیز را طبقه بندی کنید.
میتوانید یک چک لیست برای وسابل درست کنید. آن را در اتاق کودک نصب کنید تا کودک با چک کردن آن بداند که همه چیز را سر جایش قرار داده یا نه. لابد میگویید کودکی که خواندن بلد نیست چگونه از چک لیست استفاده میکند؟ برای بچههایی که هنوز به مدرسه نمیروند
میتوانید از چک لیست نقاشی شده استفاده کنید. مثلا یک جفت جوراب نقاشی شده میتواند نشانهای برای جورابها و لباسهای زیر باشد. یک کتاب برای کتابها و یک اسباب بازی مثلا عروسک و یا ماشین برای اسباب بازیها!
کودک را در خانه تکانی شرکت دهید
از مرتب کردن اتاق کودک به تنهایی و در زمانی که او حضور ندارد جدا خودداری کنید. وسایل دور ریز را در جلوی چشم کودک خارج کنید تا فکر نکند که غیب شدهاند. یادتان باشد دندان قروچه و تهدید با این جمله که «اتاقت را باید همیشه تمیز نگه داری» دردی را دوا نمیکند و یک کار ریشهای نیست. بلکه لازم است کودک ببیند و یاد بگیرد که چگونه میتوان اتاق را مرتب کرد و تمیز نگه داشت و این را باید در کنار شما تجربه کند.
بنابر این به خانه تکانی و مرتب کردن اتاق کودک به عنوان یک دردسر نگاه نکنید بلکه آن را یک مرحله از روند آموزشی کودک بدانید که میتواند برای او لذت بخش هم باشد. اما دقت کنید که تمرکز در این کار باید بر کودک باشد و بخصوص در مورد کودکانی که کمی بزرگترند؛ نقش شما تنها باید مانند یک مشاورباشد به طوری که در نظم دادن به اتاق کودک او را همراهی کنید.
به عنوان مشاور میتوانید او را راهنمایی کنید که چه وسایلی در نظم دادن به اتاق به کار او میآید و چه چیزهایی برای او مهم است و چه چیزهایی ممکن است مشکل زا باشد. با همراهی کودک شما خواهید توانست از نظرات و دیدگاههای او هم در مورد چیدمان اتاقش آگاه شوید و بهترین چیدمان را با نظمی که برای کودک کاربردی باشد، انتخاب کنید.
یادتان نرود که بچهها وقتی در کارها مشارکت داشته باشند بیشتر و بهتر میتوانند قوانین انضباطی را درک کرده ودر آینده اتاق را تمیز و مرتب نگه دارند.
وسایل اضافی را جدا کنید
چیدن آن همه وسایل و اسباب بازی در اتاق کودک مانند یک معماست. چون اغلب اتاق کودکان کوچک است و گاهی مشترک با هم و به همین علت اغلب فضای کافی برای وسایل ندارد. البته میتوان با کمی حوصله این اتاق کوچک را از وسایل اضافی خالی کرد؛ مانند اسباب بازیهایی که استفاده نمیشوند، لباسهایی که دیگر فصل آن گذشته و یا کوچک شدهاند.
حتی گاهی وسایلی که مربوط به کودکان نیست در اتاق کودک هست که با خارج کردن آن کلی به فضای اتاق اضافه میشود. یادتان باشد لازم است اتاق به گونهای چیده شود که دست کم تمام تعطیلات که قرار است مهمانها برای دید و بازدید عید بیایند، مرتب بماند. در ضمن کودکان نمیتوانند یک کمد انباشته از وسایل را مرتب نگه دارند چون تا بخواهند یک وسیله را از زیر انبوهی از وسایل دیگر بیرون بکشند همه چیز دوباره درهم و بر هم میشود.
بنابر این سعی کنید اتاق را خلوت کنید و وسایل اضافی را از دسترس کودک خارج کنید. تنها لباسهای فصل را در دسترس قرار دهید. میتوانید به کودک بگویید با لباسهایی که برای او کوچک شده میتوان بچههایی را شاد کرد و این لباسها را به خانوادههای نیازمند بدهید.
حتی لباسهایی که کوچک نیست اما کودک شما از آنها زاید استفاده نمیکند را جدا کنید و از دسترس او خارج کنید تا بتواند بهتر نظم اتاقش را حفظ کند.برای کودکان کوچکتر میتوانید یک جعبه پلاستیکی بزرگ برای کنار گذاشتن اسباب بازیهایی که زیاد استفاده شدهاند و دیگر مورد توجه کودک نیستند تهیه کنید. این جعبه را تا مدتی در جایی دور از دسترس بگذارید و بعد از اینکه اسباب بازیهای در دسترس کودک برایش خسته کننده شدند،
مثلا در یک روز بارانی و کسل کننده که امکان گردش و بازی در فضای باز ندارد؛ این اسباب بازیهای قدیمی را دوباره در اختیار کودک بگذارید و آنوقت خواهید دید که همین اسباب بازیهای تکراری چقدر برای کودکتان جذاب و دوست داشتنی خواهند شد.
جعبه را هم دوباره از اسباب بازیهایی که دیگر تازگی شان را برای کودک از دست دادهاند پر کنید و به همین ترتیب هم اتاق کودک مرتب خواهد ماند و هم از انبوه اسباب بازیها در یک جا خلاص میشوید.
ساده و مرتب بچینید
جعبههای اسباب بازی و طبقههای بدون در برای وسایلی که از اجزای ریز ساخته شده مناسب نیستند. برای طبقه بندی اسباب بازیها ابتدا آنهایی را که اجزای ریز دارند از بقیه جدا کنید و از جعبههایی مانند جعبه کفش و یاجعبههای پلاستیکی و فلزی سبک بگذارید. پازلها،حیوانات کوچک پلاستیکی، ماشینهای کوچک و لباسهای عروسکها را میتوانید در این جعبهها بگذارید.
سپس آنها را در طبقات کمد جایگزین کنید. میتوانید روی جعبهها را بنویسید و یا به کمک کودک نقاشی کنید تا کودک بتواند بدون باز کردن در جعبه وسیله مورد نیاز خود را پیدا کند.برای بلوکهای ساختمان سازی و ماشینهای بزرگتر و کامیونها از جعبههای بزرگتر استفاده کنید. مجلهها وکتابها را در طبقات کتابخانه بگذارید و اگر فضای کافی ندارید آنهارا هم در جعبهها انبار کنید.سی دیها و بازیهای رایانهای و... را هم طبقه بندی کرده و در جعبههای کوچکتر بگذارید.
یادتان نرود اگر تعدادی از آنها خراب شدهاند، از بقیه جدا کنید تا سر فرصت آنها را امتحان کرده و در صورت لزوم دور بیندازید. فایده این طبقه بندی و گذاشتن مجزا در جعبهها این است که میتوانید به کودک بگویید تا وقتی یک مجموعه ازاسباب بازیها را بعد از بازی، در جعبه خودش وسر جایش نگذاشته، اجازه ندارد جعبه دیگری را بیرون بیاورد.
از پایین به بالا بچینید
یک قانون به درد بخور برای مرتب کردن کودک این است که قرار دادن چیزها برای او سادهتر از برداشتن آنها باشد. به عنوان مثال اغلب کودک با انگشتان کوچکش میتواند یک کتاب را به راحتی از لای کتابها بیرون بکشد
اما برای برگرداندن همان کتاب بین انبوهی از کتابها لازم است شما کمکش کنید. اما باید برعکس باشد یعنی او خیلی راحت دستش به همه چیز نرسد اما بتواند به راحتی وسایل استفاده شده را در جای مناسبی قرار دهد که نظم اتاق به هم نخورد.
مثلا یک طبقه از کتابخانه برای کتابهایی در نظر گرفته شود که کودک در دست خواندن دارد. تا کودک بتواند به راحتی این کتاب را در ساعات استراحت خود مطالعه کند و دوباره سر جایش بگذارد. در ضمن لازم است طبقات پایینتر کمد را برای اسباب بازیهایی در نظر بگیرید
که بیشتر از آنها استفاده میشودو البته طبقات بالاتر برای وسایل و اسباب بازیهایی که کودک به ندرت از آنها استفاده میکند. در این طرز چیدن کودک وسایل معمول را به راحتی بر میدارد و در جای خود میگذارد و به همین علت کمتر وسایل در وسط اتاق میمانند.
بر چسب بزنید
برای مرتب کردن اتاق کودک اگر قبلا روی وسایل برچسب زده باشید، بسیار در وقت شما صرفه جویی میشود. یادتان باشد این برچسبها میتوانند شکل نقاشی شده و یا یک عکس قیچی شده از مجلات باشند که کودک خودش آنها را تهیه کرده است. ت
صاویری از عروسک، کفش، پیراهن، جوراب، ماشین و حیوانات میتواند نشان دهد که در داخل هر جعبه و یا کشوی کمد چه وسیلهای قرار داده شده. اگر کودک شما تازه خواندن و نوشتن را یاد گرفته بهتر است
از کلماتی که درشت نوشته شده استفاده کنید که به راحتی برای کودک قابل خواندن باشد. همه جار ا برچسب بزنید و آنوقت میتوانید بایک بازی با کودک از او بخواهید که هر وسیله را در کشویی که برچسب مربوط به خود قرار دهد.
رسیدگی را روزانه کنید
هجوم همه کارها در یک روز میتواند کودک و حتی شما را خسته و کلافه کند. حتی وقتی اتاق کودک تمیز ومرتب است، با چند ساعت بازی دوباره به هم میریزد.
به کودک یاد بدهید تا با انجام روزانه کارهای نظافت، اتاق را همیشه مرتب نگه دارد. میتوانید حتی مرتب کردن اتاق را به 2 بخش صبحگاهی و شبانه تقسیم کنید. در نوبیت صبحگاهی، تخت خواب مرتب میشود و لباسهای خواب سر جایشان قرار میگیرند و در صورت لزوم به سبد
رخت شویی ریخته میشوند. در نوبت شبانه لباسهای روز تعویض شده و در جای خود قرار میگیرند و اسباب بازیها و وسایلی که در طول روز بیرون ماندهاند سرجایشان قرار داده میشوند.
با این روش اگر شب بخواهید سری به اتاق کودک بزنید، پایتان روی ماشین صدادارش که وسط اتاق افتاده نمیرود و عروسک کودک دلبندتان را نا خواسته نخواهید شکست!
منبع: روزنامه اطلاعات
چگونه به کودکمان بیاموزیم تا با غریبه ها هم صحبت نشود ؟
چرا نباید با غریبه ها صحبت کنیم؟
به علت اعتماد ذاتی کودکان به بزرگسالان مهربان، لازم است شما یکی از درس های زندگی را به آنها بیاموزید و آن اینکه بعضی چیزها ممکن است خطرناک تر از آنچه به نظر می رسند باشند. هدف شما باید این باشد که کودکتان را بدون ایجاد ترس و نگرانی بی مورد و بی اعتمادی مفرط ، آموزش دهید تا از غریبه ها، به هر شکلی که به او نزدیک شوند دوری کند. قدری جرأت و جسارت را در کودک خود تشویق کنید تا از مقاومت کردن نترسد. بعضی از موقعیت های احتمالی را نیز با کودکتان بازی کنید تا مطمئن شوید که او از چیزهایی که ممکن است اتفاق بیفتد آگاه است.
چند مثال جهت پاسخ دادن به کودکان
سنین 2-4: من دوست ندارم که تو با افرادی که نمی شناسی صحبت کنی ، چون ممکن است آدم های خوبی نباشند.حتی اگر آنها به تو شکلات دادند. بنابراین هیچ وقت بدون اجازه بابا یا مامان سوار ماشین کسی نشو و با کسی به گردش نرو.
سنین4-6: اگر گم شدی جلوی اولین خانمی را که دیدی بگیر یا داخل مغازه ای بشو و کمک بگیر و بگو من در خطرم.
سنین 6-8: سعی کن هیچ وقت با غریبه ها صحبت نکنی. در خیابان به تنهایی راه نرو بخصوص در تاریکی. اگر در خیابان تنها ماندی و راه را گم کردی اسم و آدرس و شماره تلفنت را به پلیس بده و از او کمک بگیر.
سنین 8-11: اشخاصی وجود دارند که دوست دارند بچه ها را اذیت کنند تو باید از این آدم ها دوری کنی، چون آنها از تو قوی ترند. هرگز در خیابان به تنهایی راه نرو، حتی اگر مسیر کوتاه باشد. هرچه تعداد شما بیشتر باشد امنیت بیشتری خواهید داشت . هرگز در تاریکی به خیابان نرو، حتی با دوستانت.. همراه بودن با دوستان از خطر جلوگیری می کنید. سعی کن مسیرت را از خیابان های پهن و روشن انتخاب کنی گامهایت را بلند و محکم بردار، سرت را بالا بگیر. اگر زمانی یک غریبه تو را گرفت فوراً از دوستانت بخواه کمک خبر کنندیا به یک فرد بزرگسال قابل اعتماد خبر بده. به افراد ناشناس بی ادبی نکن و یا به دنبال دعوا نگرد.اگر هم گم شدی یک پلیس پیدا کن یا با تلفن با ما تماس بگیر. کارت تلفن را هم همراه داشته باش.
طرز آموزش صحیح دستشوئی رفتن به کودکان
آموزش توالت برای کودکان :
یعنی آنکه کودک طرز صحیح استفاده از توالت را بیاموزد، نیاز به دستشویی کردن، شستن ، طرز صحیح دستشویی کردن، شستن و پاک کردن خودش و شستن دستها و خشک کردن آنها را بیاموزد.
کودکان معمولا تا سن ۵-۴ سالگی در این مورد نیاز به کمک دارند. اکثر کودکان کنترل عضلانی برای تنظیم خود را بین سن ١٨ ماهگی و ٣ سالگی بدست میآورند. ولی کودکانی که ناتوانی دارند نمیتوانند تا سنین بالاتر این کنترل را بدست آوردند. البته علاوه بر سن کودک، آمادگی او نیز برای این آموزش مهم است. مثلا اینکه کودک باید بتواند بنشیند و بتواند حداقل برای ۵ دقیقه آرام بازی کند، قادر به همراهی و کمک کردن برای پوشیدن و درآوردن لباسش باشد، رفتارهای تقلیدی را نشان دهد، توانایی فهمیدن و دنبال کردن دستورات ساده را داشته باشد، در مرحله لجبازی و منفی گرایی نباشد، حرکات روده و فعالیت آن در زمآنهای خاصی از روز تنظیم شده باشد، توانایی این را داشته باشد که حداقل بتواند برای مدت سه ساعت خودش را خشک نگه دارد و یک نام و اسم برای ادرار و مدفوع داشته باشد و زمانی که شروع به آموزش توالت میکنیم نباید کودک در وضعیت استرس آوری باشد، مثلا زمآنهایی مثل از شیرگیری کودک، تولد فرزند جدید و تغییرات منزل، زمآنهایی مناسبی برای شروع آموزش نیستند.
معمولا از زمان شروع آموزش ۶ هفته طول میکشد تا کودک آن را بیاموزد.
قبل از آموزش توالت این مراحل را در نظر بگیرید:
• برای ادرار و مدفوع کودک نام بگذارید و زمانی که کودک این عمل را انجام داد تکرار کنید که تو، جیش کردی ... تو پیپی کردی و ...
• پوشک و کهنه کودک را هرچه زودتر عوض کنید و او را تمیز کنید. تا کودک با این وضعیت احساس راحتی نکند بهتر است پوشک کودک در دستشویی عوض شود.
• زمانی که کودک به طور کلامی یا با ژست خود نشان میدهد که دستشویی دارد او را تشویق کنید.
در مرحله آموزش توالت نکات زیر را در نظر بگیرید:
• لگن یا توالت کودک را به او معرفی کنید. آن را داخل حمام یا دستشویی بگذارید و به کودک بگویی آنجا دستشویی کند.
• او را تشویق کنید که چندین بار در روز روی دستشویی یا لگن خود بنشیند، اوایل اجازه دهید که با لباس روی لگن بنشیند تا تجزیه غیراسترس زای نشستن روی لگن با لباس را داشته باشد.
• زماین که کودک روی لگن خود نشست اجازه یک فعالیت جالب و خاص را به او بدهید (مثل اینکه عروسکی به دست او بدهید یا تخته و گچی که روی آن را خط خطی کند). کودک باید فقط زمانی که روی لگن نشسته است حق استفاده از این فعالیت یا بازی خاص را داشته باشد. بدین وسیله شما کودک را برای استفاده از لگن و دستشویی میکنید. علاوه بر آن بازی کردن کودک را از حالت مقاومت خارج میکند و او را راحت و آرام میکند.
• بتدریج لباس کودک را در زمان نشستن روی لگن یا دستشویی کم کنید تا زمانی که کودک بدون شلوار و لباس زیر و پوشک راحت روی آن بنشیند.
• برای ساعتی به کودک اجازه دهید بدون کهنه و پوشک باشد (حداقل ٣٠ دقیقه) اگر در این زمان کودک ادار یا مدفوع کند به او توضیح میدهیم که کجا حق دارد ادرار کند و کجا نمیتواند. لگن را به او نشان دهید و توضیح دهید که باید اینجا دستشویی کند.
• زمانی که کودک روی لگن و دستشویی نشست و دفع ادرار یا مدفوع داشت او را تشویق کنید و به او بگویی که به طور مثال: تو پیپی کردی حالا باید تو را پاک کنم. اجازه دهید کودک سیفون را بکشد و تمیز کردن دستشویی را ببیند.
• در مراحل بالاتر و پس از آنکه کودک در مراحل قبل به موفقیت رسید او را به دستشویی ببرید، کمک کنید تا لباسش را درآورد، روی دستشویی بنشیند، سیفون را بکشد، خودش را پاک کند و دستهایش را بشوید و سپس آنها را خشک کنید.
• بتدریج نیاز کودک به کمک شما کمتر خواهد شد و خواهد توانست به طور کامل آداب توالت رفتن را بیاموزد.
پرسش های کودکانه
پرسش های کودکانه گاهی اوقان فرزند شما همه چیز را سؤال می کند: " چرا آسمان آبی است؟ چرا ابرها وجود دارند؟ چرا من باید خوب باشم؟ چرا و ....
گاهی اوقات به نظر نمی رسد آن چه پاسخ است، اهمیت داشته باشد. او هرگز راضی نیست و شما عصبانی هستید. چه طور به پرسش های او جواب دهید؟ به نظر می رسد سؤالات مصرانه آنها کمی شبیه به چک چک طولانی آب، آزاردهنده است.
ما به دو دلیل عصبانی شده ایم:
1- اغلب ما پاسخ واقعی به پرسش های معصومانه ای را که آنها می پرسند نمی دانیم.
2- حتی اگر هم بدانیم، پاسخ های ما از سرعت سؤالات بی وقفه آنها کم نمی کند.
همین طور است، زیرا ما زبان و تفکر آنها را وقتی می پرسند «چرا؟» نفهمیده ایم. علت و تأثیر پاسخ های ما قانع کننده نیست و بنابراین آنها راضی نمی شوند.
پاسخ های کلیدی برای باز کردن زبان آنها وجود داد؛ طوری که شما بتوانید سؤال واقعی را که در پشت بسیاری از چراهای آنهاست، جواب دهید.سپس هر دوی شما بتوانید از شادی ارتباطتان لذت ببرید.
وقتی فرزند شما متولد شد، روش ارتباط او فقط گریه کردن بود. او از همان صدا برای هر منظوری استفاده می کرد:من گرسنه ام. من بی حوصله ام. این پوشک ها، خیلی تنگ است. شکم من خیلی درد می کند.مامان، من تو را نمی بینم و هزاران چیز دیگری که او داشت تجربه، احساس و فکر می کرد.اتفاق شگفت انگیزی می افتد، شما شروع می کنید به حدس زدن درباره این که گریه او چه معنایی دارد.و او شروع می کند به استفاده محدودی از گریه های متفاوت برای بیان نیازهای متفاوت. حرکت شما در ابتدا ناشیانه بود، اما در یک زمان محدود، هر دوی شما زبان پرواز با هواپیمای بدون موتور کلام را با دامنه ای از شیوه و لطافت حرکتی مخصوص به خود توسعه دادید.وقتی بچه ها، یادگیری واژه های واقعی را آغاز می کنند، معمولاً واژه ها با شیوه ای که بزرگسالان آنها را به کار می برند، به طور دقیق همخوانی ندارند. اغلب یک واژه خاص برای اشاره به یک طبقه کلی به کار می رود. به عنوان مثال، سگ ممکن است به معنای هر حیوانی باشد؛ در حالی که «میو» ممکن است به معنای گربه باشد، اما فقط یک گربه. این ناهمخوانی های اولیه، قشنگ و دیدنی هستند و اگر امکان پذیر باشد، باید به وسیله نوار ویدئویی شکار شوند.
اما تا زمانی که بچه ها قادر شوند به وسیله جمله هایی صحبت کنند، این صداها، ظاهراً شبیه همان منظوری است که ما به کار می بریم. این اتفاقات همزمان با کنجکاوی، قدرت تخیل، خلاقیت و رشد سریع آنهاست. آنها سؤال کردن را آغاز می کنند: «چرا؟» «چرا؟» «چرا مامان؟» «چرا؟» وقتی تلاش می کنیم به بچه ها در این مرحله از رشد، با ارائه دلیل برای مسائل پاسخ دهیم، آنها بی علاقه اند. بعد از صحبت با هزاران بچه، دریافته ایم که منظور واقعی آنها این است: «آن برایم خیلی جالب است. لطفاً بیا تا درباره آن با هم حرف بزنیم. لطفاً به من بیشتر بگو.» وقتی با بچه ها ارتباط برقرار کرده ایم و برای پاسخگویی به سؤال آنها یک داستان سر هم کرده ایم، آنها با شیفتگی تمام نشسته اند. آنها نیازی به زیرا، بنابراین، علت و تأثیر ندارند. آنها نیاز ندارند که بدانند «چرا؟» تمام چیزی که آنها نیاز دارند، مهیج و با نشاط است. ما درباره هر چیزی که درباره موضوع به ذهن آنها آمده است، حرف می زنیم.بعد از یک مبادله کوتاه، هر دو خوشحال هستیم.
اجازه دهید که مثالی را برای شما بیاوریم. مثال : وقتی که یکی از فرزندانتان از شما پرسید: «چرا آسمان آبی است؟»به او گفتید که: «در روزهای آفتابی، آسمان آبی و در روزهای ابری، آسمان طوسی است و در شب ها، خیلی خیلی تاریک است. گاهی اوقات در بین روز و شب، صورتی یا نارنجی است و چیزهای آرامش بخشی در آسمان وجود دارد. خورشید به ما گرما و نور می دهد. شبیه ستاره هاست، فقط گرمتر است.سیاره هایی وجود دارند که دور خورشید می گردند و ما روی یکی از آنها زندگی می کنیم که زمین نامیده می شود.» توجه داشته باشید که در تمام جواب به او، درباره این چرا آسمان آبی است، چیزی نگفتید. اما با او و پاسخ سؤال واقعی اش ارتباط برقرار کردید. او با مبادله تان خرسند بود و شما آرامشی توأم با شور و اشتیاق داشتید نه چراهای بی وقفه. هر دو پیروز بودید.
وقتی بچه ها گریه می کنند، آنها فقط غذا یا پوشک جدید نمی خواهند، آنها شما را می خواهند.دانشمندان جوان ما، برای کشف جهان، کنجکاو و علاقه مند هستند، اما هنوز شما را می خواهند. آنها می خواهند به وسیله مردمی که در اطرافشان هستند، این جهان مسحور کننده را کشف کنند.این حرکات ارتباطی با عبارت روبه ر شد «چرا» پایان ندارد. همانطور که بچه ها رشد می کنند، مهارت های ارتباطی آنها زیرکانه تر می شود. «این جالب است. بیایید درباره آن با هم حرف بزنیم» اغلب به سختی شنیده می شود.از آن جایی که ما در جست وجوی ارتباط با زندگی فرزندانمان و توجه به علائق آنها هستیم، فرصت های بی شماری را برای پرداختن به آنها پیدا می کنیم. این حرکات ارتباطی در ابتدا راحت نیست. به نظر می رسد هر زمانی که ما قدم هایی را یاد می گیریم، آنها سطح جدیدی از رشد را توسعه می دهند.
حسادتهای کودکانه
تاکنون مقالات بسیاری در زمینه اختلالات رفتاری کودکان ارائه شده است. یکی از این اختلالات رفتاری حسادت است که از شایعترین رفتارهای کودکان و نوجوانان است که به هنگام بروز عمل رقابت از خود نشان میدهند.
نوع، میزان و شدت حسادت به زمان، مکان و سن و جنس کودک بستگی دارد. حسادت واکنش کودک نسبت به از دست دادن محبت یا توجه والدین و نزدیکان است که به صورت رفتارهای مزاحم بروز میکند. این واکنش میتواند به صورت ابراز خشم یا ترسی باشد که از احساس حقارت و محرومیت یا حتی اضطراب منشأ گرفته است. این حس در کودک که با رقابت و چشم و همچشمی توام است به ناسازگاری کودک با محیط میانجامد و آثار مخرب فراوانی از لحاظ روحی روانی از جمله اندوه و نگرانی یا حتی استرس و تشویش در او یجاد مینماید. حسادت در کودکان تقریبا از 19 ماهگی آغاز میشود و در3 سالگی به اوج خود میرسد و حدودا در 8سالگی کاهش مییابد و نیز از لحاظ جنسیت در دختران بیشتر از پسران و در کودکان اول خانواده بیشتر شایع است یکی از هدف های بچهها از حسادت ورزیدن جلب توجه اطرافیان و خصوصا مادر و منحصر نمودن علاقه و محبت او نسبت به خویشتن است.
پیامدهای حسادت عبارتند از:
پرخاشگری، گاز گرفتن، ناخن جویدن، شب ادراری، انگشت مکیدن، کتک زدن رقیب، آزاررساندن، بدخلقی، مخالفت کردن، شکایت کردن، نادیده گرفتن حقوق دیگران و همه چیز را در انحصار خود درآوردن، خرابکاری، گوشهگیری، دروغگویی، شکستن اشیا، قهر کردن، رقابتهای افراطی، انتقامجویی و عصبانیت، تنفر و احساس خودکمبینی. اضطراب و خودخوری و تاثر و اندوه، لجاجت، تمارض، امتناع از غذاخوردن، خودخواهی، کمحوصلگی، احساس نگرانی مداوم و مستمر، بهانهجویی، احساس ناامنی، لکنت زبان، عدم پایبندی به مبانی اخلاقی، بدبینی به اطرافیان و توسل به رفتارهای ضداجتماعی و غیرمبادی آداب برای جلب توجه دیگران.
شیوههای برخورد والدین
برای جلوگیری از ظهور و رشد حسادت در کودکی، لازم است والدین توجه داشته باشند که کودک را به دلیل حسادت مورد ملامت و سرزنش قرار ندهند، بلکه با برخوردهای حسابشده، در حذف علتهای آن گامهای موثری بردارند. والدین میتوانند با خودداری از تنبیه و کنار کشیدن ظاهری خود رفتار او را نادیده بگیرند و احساس ارزشمندی، شخصیت و محبوبیت را در او تقویت کنند.
به عنوان مثال برای کاهش حسادت کودک نسبت به نوزاد میتوان پیش از تولد کودک را از ورود وی آگاه ساخت و اثرات مثبت برادر و خواهر داشتن و اثرات منفی تنهایی را برایش بیان کرد.
اهمیت دادن به کودک و نظرخواهی از او این احساس را در کودک به وجود میآورد که هنوز برای خانوادهاش عزیز و محترم است و احساس بزرگی میکند.
پس از تولد نوزاد نیز در طول روز مدتی را با کودک بزرگتر سپری نمایید و او را مورد مهر و نوازش قرار دهید و بدین ترتیب به کودک نشان دهید که جایگاه وی نزد شما محفوظ میباشد. او را در فعالیتهای مربوط به شیرخوار شرکت دهید تا احساس طرد شدن نکند. در مورد کودکان کوچکتر نیز میتوان شیئی را از طرف نوزاد به او هدیه داد تا محبت او نسبت به نوزاد جلب شود. او را در نگهداری و انجام کارهای نوزاد سهیم کنید تا حس مسوولیت او را نسبت به برادر یا خواهر کوچکترش برانگیزید. رفتارهای مناسب کودک را تشویق کنید، مثلا بگویید از اینکه در عوض کردن لباس کوچولو به من کمک کردی متشکرم، تو خیلی خوب کمک میکنی.
به او یاد دهید چگونه نوزاد را بغل کند و در طول روز به او اجازه دهید نوزاد را در آغوش بگیرد. واکنشهای نوزاد را برایش توصیف کنید. مثلا بگویید: او دوست دارد تو به آرامی با او رفتار کنی. این توضیحات موجب بهتر شدن روابط بین آنان و لذت بردن از وجود یکدیگر خواهد شد.
اگر والدین در برخورد با کودک، واکنشهای حسادتآمیز وی را تشدید کنند و او را به شدت خشمگین سازند، تاثیرات منفی زیادی را در او ایجاد خواهند کرد. علاوه بر پدر و مادر، خانواده و اطرافیان نیز باید رعایت برخورد با کودک را در نظر داشته باشند، حتی لازم است زمانی که خانواده و بستگان شما فرزند جدید را ملاقات میکنند به آنها یادآوری کنید که به کودک بزرگتر نیز توجه داشته باشند.
اگر والدین انتظار داشته باشند که او هنگام حسادت هیچ واکنشی نشان ندهد و هیجان درونی خود را نادیده بگیرد، در این صورت بتدریج و به طور طبیعی ممکن است شیوههای دفاعی نامطلوبی برای مقابله با این موقعیتها در او شکل گیرد.
بهترین راه از بین بردن زمینه حسادت در کودکان، بهکارگیری عدالت در بین فرزندان و توجه و محبت به همه آنهاست. همچنین با پنهان نمودن برتری و برجستگی یکی از فرزندان نسبت به دیگری، میتوان جلوی حسادت آنها را گرفت.
مقایسه تواناییهای فرزندان با یکدیگر و بیان برتریهای یکی نسبت به دیگری این حس را در آنها تقویت نموده و اثرات جبران ناپذیری را به دنبال خواهد داشت. چون کودک بیشتر وقت خود را با مادر میگذراند، پس از ورود نوزاد، بیشتر بر سر جلب توجه مادر حسادت میورزد. در چنین شرایطی مادر باید به کودک بزرگتر بفهماند که او نیز همچنان مورد علاقه و محبت خانواده است.
کودک 2 ساله را باید عادت داد که تنها بخوابد و بازی کند تا این که کمتر با مادر تماس داشته باشد و از محبتهای مادر نسبت به نوزاد ناراحت نشود.
مادر باید به کودک نشان دهد که در مواظبت و محبت به نوزاد با هم شریکند. مادرانی که برای کودک قصه میگویند و نوزاد را نیز نوازش میکنند به نحو قابل ملاحظهای مانع بروز حسادت آنان میشوند.
در محبتی که به کودک میشود باید شرایطی را مراعات نمود. از جمله:
الف) محبت به کودک باید راستین باشد زیرا کودکان محبتهای تصنعی و ساختگی را خوب درک میکنند و از آن متنفرند. ممکن است کودک حقیقت این مساله را خوب بفهمد ولی هرگز به زبان نیاورد.
ب) محبت باید بهگونهای باشد که کودک مزه آن را بچشد و این امر زمانی امکانپذیر است که ما عملا محبت خود را به او نشان دهیم. بدین سان فقط دوست داشتن کودک در دل و علاقهمندی قلبی به او کافی نیست. او باید نشانههای محبت ما را ببیند و آنچه را که در درون ما هست آشکارا حس کند.
این کار معمولا از راه تغذیه، مراقبتها و توجهات امکانپذیر است.
تحسینها، تشویقها، همبازی شدن با آنها و... جلوههایی از ابراز محبت و علاقه به کودک هستند.
ج) محبت به کودک نباید بستگی به موقعیت او داشته باشد.
به عبارت دیگر نباید به طفل ابراز محبت کرد از آن بابت که او زیباست، چشم و موی قشنگی دارد، رشدش خوب است و یا در منزل کارهای خوشایند انجام میدهد و... این جنبهها زمینه را برای محبت بیشتر فراهم میآورند ولی نباید به عنوان ملاک محبت مورد استفاده قرار گیرند.
د) محبت والدین نسبت به کودکان در حضورشان باید یکسان باشد زیرا تبعیض در محبت نسبت به یکی از کودکان باعث رنجش کودکان دیگر و برانگیختن حس حسادت در آنها میشود.
ه) پدر و مادر نباید محبت و مهر کودک را به تنهایی در انحصار خود درآورند بلکه باید راه را باز گذارند تا کودک بتواند دیگران را نیز دوست بدارد و این امر در ایجاد روحیه تعامل و تفاهم با دیگران، در کودک بسیار تاثیرگذار خواهد بود
و) نوع محبت در سنین مختلف متفاوت است. در 6 سال اول زندگی غالبا تکیه کودک بر لذات حسی است ولی در 6 سال دوم توجه به لباس او، پذیرش دوستانش و حفظ شخصیتش در جلوی دیگران بیشتر مطرح است. سعی کنید تفاوت ابراز احساسات خود نسبت به کودک و نوزاد تازهوارد را به وی بفهمانید. زمانی را در طول روز به کودک اختصاص دهید و حتی سعی کنید چند دقیقه با او تنها باشید، احساس خود را به کودک نشان دهید و به او بگویید که دوستش دارید تا او نیز احساسات خود را برای شما بیان کند.
کودک بایستی بفهمد که آسیب رساندن به نوزاد پذیرفتنی نیست و با انضباط خاصی با او برخورد خواهد شد. در صورتی که با رعایت نکات گفته شده همچنان با کودک خود درباره فرزند جدید مشکل دارید، بهتر است از مشاوران روانپزشک و یا روانشناس کودک بهره بگیرید.حرف آخر این که توجه به احساسات و عواطف دوران کودکی و چگونگی هدایت و پیشبرد آنها به طریقی صحیح و اصولی اساس زندگی آینده و روابط عاطفی، اجتماعی و حتی کاری کودک را رقم خواهد زد. پس بکوشیم تا با انتخاب شیوههای صحیح مسیر زندگی آینده کودکان را به بهترین نحو به سرانجام برسانیم.
منبع : جام جم
درمان شب ادراری در کودکان
نه تشویق، نه تنبیه فقط صبر و حوصله
گروه سلامت: یک اورولوژیست، بیاختیاری ادراری شبانه کودکان را امری کاملا ناآگاهانه دانست که در اکثر موارد به مرور زمان بهبود مییابد و بهترین کمک والدین صبر و حوصله در این زمینه است.
حسن جمشیدیان، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران در گفتگو با ایسنا، با متفاوت خواندن شب ادراری با بیاختیاری ادرار در شب توضیح داد: شب ادراری در افراد مسن بخصوص مردان رخ میدهد که فرد در هنگام شب، آگاهانه از خواب برخاسته و به دستشویی میرود اما در بیاختیاری ادرار در کودکان ناآگاهانه هنگام شب رخ داده و کودک رختخواب خود را خیس میکند.
وی علت بیاختیاری ادرار کودکان در شب را ناشی از دو علل اولیه و ثانویه دانست و در ادامه گفت: علل ثانویه به عللی گفته میشود که باعث بیاختیاری گاه به گاه در کودک بعد از 2 سالگی که از پوشک گرفته شده، میشود. علل اولیه نیز عللی هستند که مانع از اختیار کودک در کنترل ادرار میشود و به اصطلاح کودک حتی بعد از 2 سالگی تقریبا هر شب رختخواب خود را خیس میکند.جمشیدیان در میان علل اولیه مساله ژنتیک را در بیاختیاری ادرار کودکان هنگام شب موثر دانست و افزود: وراثت و ژنتیک علت بسیار شایع بیاختیاری ادرار شبانه است و این امر در پژوهشهای مختلف به اثبات رسیده است.
وی آموزش زودهنگام و پیش از موعد مقرر دستشویی رفتن به کودکان را یکی دیگر از علل بیاختیاری شبانه دانست و گفت: مسائل روحی روانی نیز تشدیدکننده این مساله است.
10 اشتباه پدر و مادرهای جوان
همه والدین اشتباه میکنند، باور ندارید؟ به پدر و مادر خود فکر کنید. بدون شک فهرستی از اشتباهات آنها به ذهنتان میآید.
حقیقت این است که هیچکس مصون از خطا نیست، مخصوصا کسانی که تازه پدر و مادر میشوند. اگر شما 10 اشتباهی را که اغلب پدر و مادرها در مورد فرزند اولشان انجام میدهند، بدانید، شاید دیگر این اشتباهات را در مورد فرزند خود تکرار نکنید. در این نوشتار10 اشتباه شایع و راه حل پرهیز از انجام آنها آورده شده است.
مشکلات کودک و ترس والدین
بسیاری از افرادی که تازه پدر و مادر شدهاند نسبت به همه رفتارهای کودک از جمله نشستن، بالا آوردن غذا و ... عکسالعملهای اغراقآمیز از خود نشان میدهند و این رفتارها باعث میشود کودک در محیطی پر اضطراب رشد کند. والدین میتوانند تمام سال اول زندگی فرزندشان را صرف ترسیدن سر کوچکترین حرکات نوزاد کنند. آیا امروز شکم نوزاد زیاد کار کرده یا کم؟ آیا از دهان نوزاد بزاق زیادی میریزد یا دهان او بزاق کمیترشح میکند؟ آیا نوزاد به مقدار کافی غذا میخورد یا امروز کم غذا خورده؟ آیا نوزاد به اندازه کافی گریه میکند؟ حتما سوالاتی نظیر این به نظرتان آشنا است. این نوع نگرانیهای ناخودآگاه مانع از لذت بردن والدین از اولین سال تولد نوزاد خود میشود. نوزادان قویتر از آنچه هستند که والدین تصور میکنند.
جلوی گریه کودک را گرفتن
ما، به عنوان والدین، تصور میکنیم کارمان این است که نگذاریم نوزاد گریه کند. والدین با گریه کردن نوزاد فکر میکنند حتما کار اشتباهی از آنها در مورد نوزاد سر زده و باید سریعا آن را برطرف کنند. نوزادان برای گریه کردن برنامهریزی شدهاند. شما پوشک نوزاد را عوض کردهاید و او غذای سیری خورده است ولی هنوز در حال گریه کردن است. در بیشتر موارد، دلیل گریه کردن فقط این است که فرزند شما یک نوزاد است. اما اگر نوزاد شما بیش از یک ساعت در حال گریه کردن بود و همراه گریه، تب یا حساسیت داشت یا پیوسته استفراغ میکرد، به سرعت نوزاد را به نزدیکترین مرکز پزشکی برسانید.
بیدار کردن نوزاد برای شیر دادن به او
اشتباه یا تصور غلط؟ نوزاد شیرخوار، میتواند و باید طی شب بخوابد. اما این تصور غلط بین والدین وجود دارد که شیر مادر به اندازه کافی مقوی نیست تا نوزاد را طی شب سیر نگه دارد، این امر ممکن است البته برای نوزادان شیرخوار و مادرانشان، مفید است که طی شب بخوابند.
ترشح بیش از حد بزاق و استفراغ نوزاد
طبیعی است که بزاق دهان نوزاد بریزد علاوه بر این نوزاد طی یک چرخه زمانی حساب شده بالا میآورد. بنابراین با صرف نظر از زمان غذا خوردن او، هر 30 تا 45 دقیقه یک بار، نوزاد بالا میآورد.
بیتوجهی به درجه حرارت بدن نوزاد
هرگونه افزایش دمای طبیعی بدن نوزاد، بیش از 38 درجه سانتیگراد، در 3 ماهه اول زندگی او، یک مورد اورژانس و غیرطبیعی است. برخی والدین میگویند <نوزاد کمیگرم است> و به او داروی <تایلنون(> )Tylenol میدهند اما این یک اشتباه است، سیستم ایمنی بدن نوزاد هنوز قادر نیست به خودی خود عفونتها را کنترل کند.
صندلی نوزاد را درستدر ماشین نصب نکردن
بیشتر پدر و مادر تصور میکنند میتوانند به راحتی صندلی نوزاد را در ماشین نصب کنند اما توصیه ما این است که در مورد نصب صندلی از شرکتی که صندلی را خریدهاید کمک بگیرید چون گاهی اوقات زندگی و سلامت فرزندتان به صحیح نصب کردن صندلی در ماشین بستگی دارد.
غفلت از مراقبتهای دهانی
بسیاری از پدر و مادرها از دندانها یا سلامت دهانی نوزاد خود غافل میشوند و زمانی متوجه این موضوع میشوند که خیلی دیر است. نوزاد شما برای آموختن آموزشهای صحیح مراقبت از دهان و دندان آماده است. چند نکته به شما در چگونه آموزش دادن مراقبت صحیح از دهان و دندان نوزاد کمک میکند:
بعد از جوانه زدن دندانها، سعی کنید پیش از خواب به کودک شیر ندهید، شیر خوردن قبل از خواب باعث افزایش خطر پوسیدگی دندانها میشود.
با یک تنظیف یا گاز استریل نمدار، لثههای نوزاد را تمیز کنید و از یکسالگی به بعد از مسواک برای تمیز کردن دهان، لثه و دندانهای کودک استفاده کنید.
مطمئن شوید به فرزند شما به مقدار کافی فلوراید میرسد. فلوراید به طور طبیعی در آب وجود دارد و مانع از پوسیدگی دندان میشود. در آب شهری برخی مناطق فلوراید وجود دارد، در غیر این صورت از دندانپزشک خود در مورد راهکارهای مناسب سوال کنید.
غفلت از ازدواج و روابط زناشویی
حفظ رابطه زناشویی بعد از تولد اولین فرزند یکی از موارد مهمی است که معمولا نادیده گرفته میشود. هرگونه ضعف در رابطه زناشویی با تولد اولین فرزند بدتر میشود. والدین باید علاوه بر توجه ویژه به نوزاد تازه متولد شده از یکدیگر غافل نشوند.
دعواکردن جلو چشمان نوزاد
حتی نوزاد 3 ماهه هم تغییر لحن صدای والدین خود را در هنگام دعوا تشخیص میدهد. سعی کنید تا حد امکان، نوزاد صدای بگو مگوی شما را نشنود. البته هر دو نفر آدمی که کنار هم زندگی میکنند ممکن است دچار اختلاف نظر شوند اما صدای بگو مگو و دعوای والدین تاثیر منفی بر نوزاد دارد و بسیاری از گریههای بیعلت نوزادان به دلیل افزایش اضطراب در محیط اطراف آنها است.
اعتماد به توصیههای غیرمعتبر اطرافیان در مورد تربیت، آموزش و نگهداری نوزاد
هر توصیهای را که در مورد تربیت و نگهداری نوزاد از اطرافیان، تلویزیون، اینترنت یا هر منبع دیگری میشنوید یا میبینید، جدی نگیرد. سعی کنید تا حد ممکن اطلاعات مورد نیاز خود را از منابع معتبر آموزشی در رابطه با نوزادان و کودکان بگیرید یا با پزشک اطفال مشورت کنید.
منبع : جام جم
چگونه به کودک بگوییم «نه»؟
فرزندان ما هم ممکن است در برخی مواقع خواستههایی داشته باشند که برآورده کردن آنها به صلاح نباشد. با چنین فرزندانی چه برخوردی باید داشته باشیم و چگونه میتوانیم آنها را قانع کنیم؟
در این مواقع شما چه برخوردی با آنها دارید؟
درخواست فرزندان بر اساس میل و نیاز آنها است اما در برخی مواقع برآورده کردن این میل و نیاز، ممکن است به مصلحت نباشد. ارضای خواستهها و نیازها باید به گونهای باشد که راه را برای رشد شخصیت فرد باز کند. به این معنی که اگر همیشه همه خواستههای ما بدون کوچکترین مانعی برآورده شود، آن گاه از وضعیت موجود احساس رضایت کرده و هیچ تلاشی برای بهبود شرایطی که در آن هستیم انجام نمیدهیم و به دنبال پیشرفت نخواهیم بود. اصولا پیدایش نیازها و خواستههای تازه که محرکی برای حرکت رو به جلو است نتیجه این است که به برخی از خواستههای خود نرسیدهایم. بنابراین ما در حالی که نیاز فرزندان خود را برآورده میکنیم، باید آنها را آماده کنیم که از لحاظ شخصیتی، اجتماعی و روانی به پلههای بالاتری دست پیدا کنند.
چگونه باید چنین پلههایی را بسازیم تا فرزندانمان از آن بالا بروند؟
اول اینکه خواستههای معقول باید ارضا شود؛ چرا که محرومیت و ناکامی در دستیابی به خواستهها، شخص را در آینده از لحاظ شخصیتی و زندگی فردی با مشکل مواجه میکند.
دوم اینکه ارضا و پاسخگویی به این خواستهها باید نسبی باشد. در فلسفه «روزه گرفتن»گفته میشود که ما باید به عمد گرسنگی بکشیم و در مقابل سختی گرسنگی ایستادگی کنیم. این موضوع به ما یاد میدهد که با دیگر سختیهای زندگی چگونه برخورد کنیم.
«ناکامی بهینه؟»
یعنی در برخی موارد واقعا صلاح نیست به نیازهای فرزندانمان پاسخ دهیم.
چگونه باید این کار را انجام بدهیم؟
فرزندان ما هنگامی دارای شخصیت سالم هستند که دو خصوصیت در آنها وجود داشته باشد. خصوصیت اول، شناخت واقعیتها و شناسایی محدودیتها و فرصتهایی است که وجود دارد. یعنی آموزش این نکته که در زندگی موانع و ناکامیهایی وجود دارد، خودش میتواند یک هدف تربیتی باشد و به فرزند ما کمک کند که واقعنگر بار بیاید و به قول معروف لوس و دردانه نشود. بچههای لوس بچههایی هستند که «نه» نشنیدهاند.
خصوصیت دوم؟
خصوصیت دوم مربوط به تفکر فرزند است. به این معنی که باید متوجه شود دست دیگری نیز در کار است که ممکن است بر وفق مراد او نباشد و او باید راهحل مناسب را پیدا کند که اوضاع را به نفع خودش تغییر دهد. تقویت این روحیه در کودک مهم است.
چگونه میتوان این روحیه را تقویت کرد؟
بچهها از ما یک تصویر ذهنی به دست میآورند که این تصویر، معلول روش ما است. مثلا اگر از کودکی بپرسید که پدر و مادرت چه رفتاری دارند، ممکن است بگوید تا حرفی به آنها میزنم، داد میزنند یا برعکس، بگوید خیلی حوصله دارد. برخورد ما در مقابل فرزندانمان، هنگامی که نمیخواهیم درخواست آنها را برآورده کنیم، باید همراه با اعتماد و صمیمیت باشد و در عین حال باید این رابطه پیرنگهایی از جدیت و گفتگوهای دوطرفه داشته باشد. والدین نباید احکام خود را بستهبندی کنند و تحویل فرزندانشان بدهند. ما باید برای هر رفتار خود توضیح قانعکننده داشته باشیم. در این صورت فرزند یاد میگیرد که با محیط اطراف نیز به شیوهای عاقلانه و تحلیلگرانه برخورد کند. احکام بستهبندیشده باعث میشود بچهها دنیا را سیاه و سفید ببینند. در دنیای امروز که بچهها مجراهای ارتباطی زیادی دارند، نمیتوان به صورت تحکمی برخورد کرد بلکه باید با قدرت استدلال و ارتباط عاطفی برخورد کنیم.
گاهی خواسته فرزند ما معقول است اما توان پاسخگویی به آن را نداریم. در این حالت باید چه رفتاری داشته باشیم؟
اکثرا در چنین مواقعی سعی میکنیم صورت مساله را پاک کنیم و خواسته فرزندمان را نامعقول و غیرموجه جلوه دهیم! این بدترین شیوه برخورد است و فرزند نیز این موضوع را متوجه میشود و همین شیوه برخورد، باعث پیچیده شدن موضوع میشود. در این حالت باید ما به عدم توانایی خود اعتراف کنیم و دلیل آن را نیز برایش توضیح دهیم. در مواقعی که پدر و مادر توانایی برآورده کردن نیاز فرزندان خود را ندارند، همدلی فرزندان با آنها بسیار مهم است. ممکن است وضعیت مالی خانواده مناسب نباشد، فرزند را باید با این شرایط آشنا کرد و همراهیاش را به دست آورد. بعد باید از او بخواهیم که با هم برای رسیدن به آن خواسته تلاش کنیم. نباید خودمان را نسبت به خواسته فرزندمان بیتفاوت نشان دهیم. اینکه فرزندمان احساس کند برای خواستههای او ارزش قایل هستیم، در او آرامش و احساس اطمینان ایجاد میکند.
چند نکته درخصوص خرید رفتن با کودکان
کودکان اغلب در فروشگاها بیقراری می کنند و به همه چیز دست می زنند و به آن سو و این سو می روند و برای جلب توجه همه کاری انجام می دهند . و شیطنت و بهانه جویی هنگام خرید عادت انهاست .
برای جلوگیری و پیشگیری از این رفتار بچه ها بهتر است کودک را نزد کسی که صلاحیت نگهداری از بچه را دارد بگذارید و یا این که چند نکته زیر را در نظر بگبرید .
1- بهترین و موثرترین روش برای حل مشکل خرید با کودک ، مشارکت دادن کودک و محول کردن بعضی از وظایف به او می باشد تا خرید برایش هیجان انگیز و جذاب باشد و حوصله اش سر نرود . مثلاً در خانه قبل از رفتن به خرید به او بگویید چه چیزهایی نیاز دارد و لیستی برایش تهیه کنید و لیستی هم برای خود تهیه نمایید و به او بگویید که هنگام خرید یادش باشد چه چیزهایی در لیست بوده و باید خریداری شود ، با این کار او این لیست را به ذهن می سپارد و هنگام خرید دیگر اذیتتان نمی کند بلکه ذهنش مشغول این است که چیزی خریده و چه چیزی خریده نشده .
2-در روش دیگر اگر کودکتان خیلی کوچک است و نمی تواند حرف بزند و این نکته بالایی از او بعید است ، می توانید اسباب بازی مورد علاقه اش را همراه خود ببرید ، وقتی کودک در هنگام خرید بی قراری کرد با دیدن اسباب بازی محبوب خود ، بی قراری نمی کند و مشغول بازی با آن می شود و برایش سرگرم کننده است .
3- در روش سوم به این موضوع اشاره می کنیم که قبل از این که کودک بی تاب شود و شیطنت را آغاز کند برایش خرید کنید مثلاً خوراکی ، اسباب بازی ، کتاب و یا هر چیز دیگری.
4- باز اگر کودک بی قراری کرد و روشهای بالایی موثر نبود ، اضلاً به او بی توجهی نکنید بلکه برای مدت کوتاهی خرید را متوقف کنید و با او حرف بزنید و برایش توضیح دهید که در مدت کوتاهی بعد از خرید چند چیز دیگر ، خرید تمام می شود و او را به خانه بر می گردانید و زمان خاصی برایش مشخص کنید . بعد که آرام گرفت بقیه خریدتان را انجام دهید .
5- هنگام خرید سعی کنید کودکتان تفریح کند . مثلاً در فروشگاههای زنجیره ای و بزرگ ، می توانید کودکتان را داخل سبد خرید گذاشته و مثل کالسکه هلش دهید . این کار باعث سرگرم شدن او می شود .
6- اگر کودکتان توانایی کمک کردن دارد از او بخواهید کمکتان کند ، حتی جزئی . مثلاً پول را به او بدهید تا حساب کند ، از او بخواهید در حمل وسایل سبک کمکان کند ، وقتی داخل فروشگاهید از او بخواهید اجناس را از قفسه ها برداشته و به سبد بیندازد ، یا اجناس را به فروشنده جهت حساب کردن تحویل دهد و ... با این کار او اعتماد به نفس پیدا می کند و مسئولیت پذیر می شود و برایش سرگرم کننده نیز هست.
7- او را تشویق کنید ، مثلاً به او بگویید اگر کودک خوبی بوده و شیطنت نکند و بی قراری نکند بعد از خرید ، مثلاً به پارک می بریدش و یا برایش خوراکی می خرید و یا هر چیزی که انجام آن برایتان امکان پذیر باشد . یادتان باشد بدقولی نکنید ، زیرا اگر بدقولی کنید ، کودک دیگر حرفتان را باور نمی کند .
ویکس براب کودکان ضرر دارد
استفاده از انواع ویکس ها برای کودکان زیر 2 سال خطرناک است و ممکن است منجر به مشکلات حاد تنفسی شود .
به گزارش مهر ، مطالعات نشان می دهد تعدادی از کودکان پس از مصرف ویکس های بوییدنی و روغنی ، دچار اختلالات دستگاه تنفسی فوقانی شده اند و حتی برخی نیز در بیمارستان بستری شده اند .
در برخی موارد واکنش های بدن کودکان نسبت به ویکس پس از 30 دقیقه شروع می شود و ممکن است با حساسیت های شدید همراه باشد .
متخصصان معتقدند نباید برای کودکان زیر 2 سال از ویکس استفاده شود ، به ویژه ویکس های روغنی که دوام بیشتری دارند و تاثیرات بلند مدتی بر سلامت کودکان می گذارند .
تحقیقات نشان داده ویکس با تاثیر بر مخاط دستگاه تنفسی و راه عبور هوا در بینی این ناحیه را حساس کرده و موجب ناراحتی در تنفس می شود .
حتی در مواردی نیز دیده شده به جای باز شدن راه عبور هوا در بینی موجب بسته شدن آن و وقفه در تنفس و نرسیدن اکسیژن کافی به دستگاه تنفس می شود .
منبع :
هفته نامه سلامت
پیشگیری از جویدن ناخن در کودکان
جویدن ناخن به عنوان یک واکنش روانى در کودکان معمولاً در سنین ۵ـ۴ سالگى آغاز مى شود. کارشناسان علل مختلفى براى جویدن ناخن مطرح مى کنند، آنان معتقدند علت عمده جویدن ناخن دراین سن ناشى از ترس و اضطراب است .
البته ممکن است روشى براى ابراز دلگیرى ها، دلخورى ها، دلواپسى و یا جلب توجه هم باشد. هنگامى که کودک نمى تواند خشم خود را در مقابل ناکامى و محرومیت نشان دهد با جویدن ناخن آرامش پیدا مى کند.
در هر صورت این رفتار به خود فرد و یا کودک آسیب وارد مى کند و غالباً از دوران کودکى شروع مى شود و شدت خود را در دوران ابتدایى و راهنمایى نشان مى دهد و در نتیجه آثارى نظیر افت تحصیلى و یاعقب ماندگى اجتماعى براى کودک به همراه دارد و لازم است والدین و اولیاى مدرسه بیشتر به آن توجه کنند.
با این همه ، ناخن جویدن یک اختلال محسوب مى شود و از بین بردن آن در دوران کودکى آسانتر است، این مسأله ممکن است در بزرگسالى ادامه داشته باشد و به صورت عادت درآید. کارشناسان توصیه هایى براى جلوگیرى از ناخن جویدن کودکان دارند که در زیر مى آید.
به دنبال علت ناخن جویدن کودک باشید
هیچ گاه منتظر پاسخ کودکتان که چرا ناخن هایش را مى جود نباشید و او را به خاطر انجام این عمل سرزنش نکنید، سعى کنید همیشه به دنبال علت باشید. توجه کنید کودکتان درچه موقعیت هایى این عمل را انجام مى دهد. جست وجو کنید که چه مسأله اى باعث شده است آرامش و امنیت کودکتان را به هم بزند. آن را دریابید، این تلاش شما براى پى بردن به مشکل کودک و توجه به حل آن مى تواند بزرگترین گام براى از بین بردن اختلال ناخن جویدن باشد.
کوتاه کردن ناخن
کوتاه کردن ناخنهاى بلند به کودکان در زمینه ترک این عادت بسیار کمک مى کند. ناخن هاى کوتاه شده کمتر جویده مى شوند، سعى کنید هرچند روز یک بار ناخن هاى کودک را بگیرید و سوهان بزنید.
تنبیه نکنید
توجه کودک را از جویدن ناخن دور کنید. کودک باید احساس خوبى نسبت به خود پیدا کند و یا در واقع به او اعتماد به نفس بدهید. تنبیه و شرمنده کردن کودک نه تنها به هیچ وجه اثرى در ترک این عادت نخواهد داشت، بلکه مى تواند مشکل را تشدید کند. بویژه بچه هاى کوچکتر که نمى توانند دلیل این که انگشتانش بدمزه است را بفهمند و این راه حل نمى تواند به آنها کمک کند.
انگشتان کودک را به کار بگیرید
سعى کنید حواس کودک را هنگام این عمل پرت کنید، از او کارهایى بخواهید که مجبور شود از انگشتانش استفاده کند مثل درست کردن یک کاردستى و یا کشیدن یک نقاشى .
اتاقی متناسب با سن و سال کودک شما
به منظور تغییر دکور اتاق کودک خود خوب است بدانید لازم نیست حتما دکوراسیون اتاق کودک را با افزایش سن و تبدیل شدن او از یک کودک نو پا به یک نوجوان یا جوان تغییر دهید، بلکه شما میتوانید فقط با انجام برخی تغییرات ظاهری چهره اتاق او را به اتاقی مناسب سن و سالش تغییر دهید.
شما، با اجرای برخی نکات ساده میتوانید ظاهر اتاق کودک خود را با افزایش سن و رشد فرزند دختر یا پسر خود به صورت هماهنگ تغییر دهید.
اولین نکته مهم این است که در ابتدا برای اتاق کودک خود تخت و کمدی که جنس خوبی دارند و نسبتا بزرگ هستند، خریداری کنید. به گونهای که کودک شما بتواند تا دوره نوجوانی و جوانی هم از آنها استفاده کند و سعی کنید رنگ و مدل فرش یا کفپوش اتاق او به گونهای باشد که بتوانید آن را با هر الگوی رنگی جدیدی هماهنگ کنید.
دومین نکته مهم این است که سن و شخصیت کودک خود را در لوازم و چیزهای ساده و ارزان قیمت تزیین اتاق او منعکس کنید، چراکه امکان تغییر آنها با افزایش سن کودک امکانپذیر باشد. مثلا به جای ماشینهای اسباببازی برای او لوازمالتحریر یا لوازم تزیینی مناسب سنش بخرید.
شاید به علت هزینه بالا نتوانید مدل فرش یا تخت او را عوض کنید، اما میتوانید پردهها و روتختی او را تغییر دهید. شما به علاوه میتوانید با افزایش سن کودک، رنگ کمدها و تخت کودک را به رنگی سنگینتر که متناسب با سن کودک باشد تغییر دهید یا مثلا چراغ خواب او را عوض کنید.
شما میتوانید به جای خریدن یک صندلی راحتی کوچک در ابتدا برای کودک خود یک صندلی سایز بزرگ بخرید و فقط با افزایش سن کودک رنگ آن را متناسب با سن و سال او تغییر دهید و در نتیجه پول کمتری خرج کنید.
سعی کنید لوازم چوبی با کیفیتی برای اتاق کودک خود بخرید و تخت و کمد او از نوعی باشد که بتوان اندازه و شکل آن را با افزایش سن کودک تغییر داد.
وقتی میخواهید برای کودک خود اسباب و مبلمان بخرید، به دنبال لوازم ماندگاری باشید که بتوان آنها را با افزایش سن کودک به نوعی تغییر داد و هماهنگ کرد.
سعی کنید بیشتر مبلمان و اثاثیه چوبی بخرید، چرا که این وسایل هرگز از مد نمیافتند، فقط ممکن است با کمی کهنه شدن، ظاهر آنها شما را خسته کند که برای حل این مشکل هم میتوانید آنها را به طور مجدد رنگآمیزی کنید.
شما همچنین میتوانید از مبلمان و لوازم قدیمی هم برای اتاق کودک خود کمک بگیرید، چرا که آنها هم مطابق استانداردهای امروزیاند.
به دنبال کمد، کشو و جاکتابیهایی باشید که میتوانید فقط با تغییر رنگشان از آنها برای سنین بالاتر فرزند خود استفاده کنید.
با تغییر دستگیره و دسته کشوها، رنگ دیوار، ترمیم و تغییر رنگ پنجرهها، تغییر محل قالیچه و کفپوشها و حتی تعویض سطل آشغال و سبدها میتوانید اتاق کودک خود را متناسب با سن او تزیین کنید.
آیا کودکانمان را در خانه تنها بگذاریم ؟
تنها گذاشتن کودکان در خانه آموزش کودک برای مستقل بودن و مراقبت از خودش بسیار مهم است.
اما چگونه بفهمید که کودک به اندازه کافی بزرگ و بالغ شده است، که بتوان او را در خانه تنها گذاشت؟
به طور کلی کودکی که کمتر از 10 سال سن دارد، احتمالا هنوز آماده تنها ماندن در خانه نیست.
اما پس از 10 سال در صورتی که کودکتان این شرایط زیر را داشته باشد، میتوان او را در خانه تنها گذاشت:
١- کودک با چشمانداز تنها ماندن در خانه احساس راحتی کند.
٢- در کار گروهی، انجام کار خانه و پیروی از قواعد و دستورات از خود حس مسئولیت نشان دهد.
٣- در موقعیتهای مشکل یا غیرمنتظره آرامش خود را حفظ کند، و بداند چگونه از عهده آنها برآید.
۴- قواعد را به روشنی درک کند و به طور منظم از آنها پیروی کند.
۵- کمکهای اولیه اصلی را بداند.
۶- قواعد پرهیز کردن از غریبهها را بداند و از این قواعد پیروی کند.
در غیر این صورت سعی کنید کودکانتان را در خانه تنها نگذارید ، چون خدایی نکرده هر گونه اتفاقی منجر به پشیمانی می شود.
